Αρχική σελίδα - Νέα και εκδηλώσεις - Ομιλίες - Κείμενα - Forum

Με αφορμή το περιστατικό-παρεμβαση στο 5ο μάθημα επαναστατικής θεωρίας του Δ. Πατέλη

Λάβαμε από σ/φους που συμμετέχουν στα 10 απλά μαθήματα σύγχρονης επαναστατικής θεωρίας το παρακάτω ενδιαφέρον κείμενο, που αναφέρεται σε απόπειρα βίαιης διάλυσης του 5ου μαθήματος και στο κείμενο που διένειμαν οι ως άνω "ακτιβιστές".

Πηγή: https://millionmilesawayblog.wordpress.com

Απέναντι στη ρητορική του μίσους η οποία κρύβεται πίσω απ’ τον μανδύα του “προοδευτισμού”: Μια γενικότερη κριτική.

Στις 10 Δεκεμβρίου 2015 ως μέλη του ακροατηρίου της συζήτησης-διάλεξης του Δ. Πατέλη (στα πλαίσια του 5ου μαθήματος επαναστατικής θεωρίας), γίναμε μάρτυρες μιας φασιστικού τύπου ”παρέμβασης” κάποιας ομάδας ατόμων που ήρθαν να καταδικάσουν τον θεωρούμενο απ’ αυτούς τρανσφοβικό λόγο του καθηγητή. Πιο συγκεκριμένα: Κατά τη διάρκεια της διάλεξης η εν λόγω ομάδα προσπάθησε με βίαιο τρόπο να εισβάλλει στην αίθουσα, φωνάζοντας υβριστικά συνθήματα, πετώντας φέιγ βολάν πάνω σε παραβρισκόμενους και ασκώντας σωματική βία σε κόσμο που αυθόρμητα πήγε να εμποδίσει την εισβολή τους. Το γεγονός αυτό δεν ήταν κάτι που προσωπικά μας αιφνιδίασε μιας και είχε προηγηθεί η διαδικτυακή διαπόμπευση του Δ. Πατέλη με ένα βίντεο-απόσπασμα καρικατούρα από την προηγούμενη διάλεξη (που πληρούσε όλα τα χαρακτηριστικά της προπαγάνδας), το οποίο καλλιέργησε το έδαφος για τις τραμπούκικες πρακτικές τις οποίες βιώσαμε. Φυσικά απ’ την πρώτη στιγμή φάνηκε πως τα συγκεκριμένα άτομα δεν είχαν καμία διάθεση για διάλογο*. Η απάντηση τους στην ψύχραιμη αντίδραση τόσο του ακροατηρίου όσο και του Δ. Πατέλη, ο οποίος τους κάλεσε επανειλημμένα σε συντονισμένο διάλογο, ήταν μια απαξιωτική και συνοδευόμενη από ύβρεις στάση απέναντι στις εκκλήσεις αυτές. Παρόλα αυτά, τους δόθηκε το βήμα να διαβάσουν ένα κείμενο** που είχαν γράψει και στο οποίο κρίναμε σκόπιμο να δώσουμε την δική μας απάντηση.

Πριν ξεκινήσουμε θέλουμε να σχολιάσουμε πως η τραμπούκικη αυτή επίθεση χαρακτηρίζεται στο κείμενο τους ως «πολιτική παρέμβαση». Μάλλον οι γράφοντες έχουν μια πολύ περίεργη και στρεβλή άποψη για το τί είναι πολιτική αντιπαράθεση. Και πως εξάλλου θα μπορούσε να ήταν πολιτική αντιπαράθεση όταν οποιαδήποτε προσπάθεια προσέγγισης ενός θέματος με μέθοδο και επιχείρημα θεωρείται εκ προοιμίου «μέρος του κυρίαρχου λόγου» πόσο μάλλον αν αυτός που τον εκφέρει τυχαίνει να είναι «λευκός άντρας» και άρα (σύμφωνα με την μεταμοντέρνα προσέγγιση και ταυτισμένα σε μια σχέση ένα προς ένα)«προνομιούχος». Αλήθεια, κατά πόσο μια τέτοια άποψη δε θα ήταν σφάλμα να χαρακτηριστεί ως ρατσιστική απ’ τη στιγμή που το υποκείμενο καταδικάζεται εξ’ ορισμού λόγω κάποιων σωματικών του χαρακτηριστικών; Στην ίδια κιόλας πρόταση ο προαναφερθείς «κυρίαρχος λόγος» θεωρείται ότι «αναπαράγει την ιδεολογία της βίας». Μας προκαλεί βέβαια αμήχανο γέλιο όταν σκεφτόμαστε πως αυτοί οι οποίοι μπήκαν με τόσο έκδηλα βίαιες διαθέσεις-πράξεις στη διάλεξη είναι οι ίδιοι που 5 λεπτά μετά την εισβολή τους, μας διάβαζαν ένα κείμενο που καταδίκαζε την «ιδεολογία της βίας» του Δ. Πατέλη, ακόμα και αν o ίδιος ουδέποτε έκανε νύξεις σε άσκηση οποιουδήποτε είδους βίας. Φυσικά η αντίφαση αυτή αίρεται όταν λίγο πιο κάτω (στο κείμενο τους) βλέπουμε τον επιστημονικό λόγο όχι μόνο να απαξιώνεται αλλά και να καταγράφεται στο φαντασιακό τους ως επιθετικός απ’ τη στιγμή που θεωρείται ως κάτι συλλήβδην ιδεολογικά χρωματισμένο και άρα κυριαρχούμενο από αντίπαλα και συγκρουόμενα μεταξύ τους πάθη και συμφέροντα («…κάθε επιστήμη συγκροτείται ιδεολογικά, πράγμα που σημαίνει ότι δεν υπάρχει αντικειμενική αλήθεια έξω απ’ τη θέση του υποκειμένου»). Αναρωτιόμαστε και πάλι: Κατά πόσο αυτοί που σπεύδουν να αφορίσουν ως αντιμαρξιστικό/αντιυλιστικό/ιδεαλιστικό τον λόγο του Πατέλη, μιλούν οι ίδιοι από υλιστική σκοπιά όταν δέχονται ως αδύνατη τη δημιουργία αντικειμενικών σχέσεων για την κατανόηση της πραγματικότητας μέσω του επιστημονικού λόγου; «…δεν υπάρχει αντικειμενική αλήθεια έξω απ’ τη θέση του υποκειμένου.» Τι πιο ιδεαλιστικό απ’ αυτό;

Κι όμως. Τα πρωτεία της πιο ιδεαλιστικής προσέγγισης οφείλουμε να τα αποδώσουμε στην παρακάτω θέση: «Δυστυχώς, συχνά θεωρείται ο ταξικός διαχωρισμός ως ο μόνος ή ο κυρίαρχος κοινωνικός διαχωρισμός πάνω στον οποίο εδράζονται όλες οι καταπιέσεις και η εκμετάλλευση του ανθρώπου.». Εδώ ο πρωταρχικής σημασίας ρόλος του ταξικού διαχωρισμού μέσα στην κοινωνία (και η ταξική ανάλυση που πηγάζει απ’ αυτόν) εκπίπτει, σε έναν ιδιαίτερα επικίνδυνο σχετικισμό που αυθαίρετα τον εξισώνει με υποκειμενικά προσδιορισμένες αναλύσεις (οι οποίες στην πολιτική πράξη μεταφράζονται ως κινήματα ταυτοτήτων). Να σημειωθεί εδώ πως η κριτική μας δεν παραβλέπει την αντικειμενική ύπαρξη διαφορετικών μορφών εκμετάλλευσης και καταπίεσης αλλά εστιάζει στην ιδιαίτερη θέση η οποία τους αποδίδεται (όπως παραπάνω). Δεν μας ξενίζει όμως μια τέτοιου είδους θεώρηση, δεδομένου και του τρόπου με τον οποίο οι ίδιοι αντιλαμβάνονται την επιστήμη ως δηλαδή ένα εργαλείο για την αυτοεκπλήρωση υποκειμενικών (και ως εκ τουτου προσωπικών) συμφερόντων και παθών. Η λογική εδώ καθίσταται, όπως θα έλεγε και ο Ντ. Χιούμ, υπηρέτης των παθών. Δεν είναι, έτσι, τυχαίος ο α-ιστορικός (και πολλές φορές ανιστορικός) χαρακτήρας των παραπάνω αναλύσεων και ως εκ τούτου γίνεται φανερή η αδυναμία του να συλλάβει την κοινωνική πραγματικότητα στην ολότητα της και πόσο μάλλον να θέσει ένα ουσιαστικά επαναστατικό πρόταγμα. Ένα παράδειγμα τέτοιας ανάλυσης είναι, η ανιστορική ταύτιση, σε μια σχέση ένα προς ένα, καπιταλισμού και πατριαρχίας, που παραβλέπει, πολύ εύκολα, γεγονότα όπως τον χειραφετικό ρόλο που έπαιξε η συμμετοχή της γυναίκας στην παραγωγική διαδικασία, κάτι που διαφαίνεται ήδη από την εποχή του Ένγκελς. Να παρατηρήσουμε εδώ τη σύγκληση τέτοιων μεταμοντέρνων θέσεων (σχετικά με την ανικανότητα του υποκειμένου να μετέχει μιας συλλογικής-χειραφετικής κοινωνικής γνώσης και του σχετικισμού στη σύλληψη της πραγματικότητας που προκύπτει απ’ αυτήν την ανικανότητα), με τα νεοφιλελεύθερα ιδεολογήματα, τα οποία συλλαμβάνουν την κοινωνία ως α-κοινωνία αποτελούμενη από ατομικότητες.

Επομένως, με τον τρόπο που οι ίδιοι αντιλαμβάνονται τα παραπάνω, η σύλληψη ενός επαναστατικού προγράμματος τοποθετείται σ’ ένα πλαίσιο που αναπόφευκτα το κάνει να φαντάζει αν όχι αδύνατο, σίγουρα επικίνδυνο.

Παπαδημητρακόπουλος Γιάννης                                             Στέφας Βασίλης

*Για αυτούς που δεν γνωρίζουν, παραθέτουμε και το λήμμα:
Διάλογος: Η συζήτηση ανάμεσα σε δύο ή περισσότερους ανθρώπους (για επίλυση προβλήματος, ανταλλαγή πληροφοριών κ.λπ.): γόνιμος ~/ εποικοδομητικός ~|| ανοίγω ~ ΑΝΤ. Μονόλογος.
[Λεξικό Γ. Μπαμπινιώτη]

**Το κείμενο που διαβάστηκε:

12360282_10207194509614862_5553673919253578844_n (1)

12360096_10207194510974896_2963027599487187416_n