Αρχική σελίδα - Νέα και εκδηλώσεις - Ομιλίες - Κείμενα - Forum

Ανακοίνωση του Ομίλου Χανίων για την συντριβή του Γρυσπολάκη

Ακολουθεί το κείμενο του Ομιλου Χανίων για την αντι-δικτατορική νίκη της 16/11 στο Π.Κ, την αναβάθμιση του φάσματος δυνατοτήτων του κινήματος τόσο σε τοπικό επίπεδο(άμεσα), αλλά και σε πανελλαδικό(έμμεσα), καθώς και τα καθήκοντα του Ομίλου από δω και πέρα.

 

 

 Η νίκη 16.11.10 και τα καθήκοντα του Ομίλου.

 

Η Συντριβή του δικτατορίσκου πρωτεργάτη και συμβόλου του “Πανεπιστημίου της αγοράς”, ας δυναμώσει τον αγώνα κατά του κατοχικού καθεστώτος ΔΝΤ-ΕΕ.

Οι τελευταίες εξελίξεις στο Πολυτεχνείο Κρήτης (ΠΚ) αποδεικνύουν ότι όπου και όποτε επιτυγχάνεται συνειδητοποίηση του διακυβεύματος και σαφής επίγνωση των όρων, των ορίων και των δυνατοτήτων του αντιπάλου, αναβαθμίζεται το φάσμα δυνατοτήτων του δικού μας αγώνα αρχών, παρέχοντας δυνατότητες ασύμμετρου πλήγματος και αιφνιδιασμού. Τότε, με προαγωγή πρωτοβουλιών σε πνεύμα συντροφικού-μετωπικού συντονισμού το κίνημα μπορεί να σημειώνει νίκες.

Το διακύβευμα ήταν μεγάλο. Μετά τη γνωστή ακυρωτική απόφαση του ΣτΕ (2746/2010), που αναγκαστικά παραδεχόταν την πραξικοπηματική εκλογή του κ. Ι.Γρυσπολάκη με εκλογές βίας και νοθείας, οι επαναληπτικές πρυτανικές εκλογές για προπτυχιακούς και μεταπτυχιακούς εκλέκτορες, δεν ήταν μια τυπική-διεκπεραιωτική διαδικασία. Ούτε και ο εν λόγω κύριος ήταν ένας τυπικός πρύτανης σαν όλους τους άλλους. Τα τελευταία χρόνια το καθεστώς Γρυσπολάκη, με πρωτοφανή καταστρατήγηση κάθε επίφασης ακαδημαϊκής δεοντολογίας και δημοκρατικών διαδικασιών, με συνδυασμό κάθε προβοκάτσιας, αυταρχισμού, καταστολής, διώξεων αντιφρονούντων και εξαγοράς με διανομή πόρων και υποσχέσεων, έχει επιτύχει να μετατρέψει εν πολλοίς το Ίδρυμα σε υπόδειγμα πειθαρχημένου εκπαιδευτηρίου και παραδείσου επιχειρηματικών δραστηριοτήτων, πέρα από κάθε διαφάνεια και λογοδοσία. Ακριβώς, η απάλειψη κάθε εναπομείναντος στοιχείου δημοκρατικού συλλογικού ελέγχου των κατευθύνσεων, του χαρακτήρα και του περιεχομένου των δραστηριοτήτων, κάθε στοιχείου πραγματικής δημόσιας λογοδοσίας, με κριτήριο τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας, της επιστήμης και της παιδαγωγίας, ήταν και είναι βασική επιδίωξη των κύκλων συμφερόντων, που υπερθεματίζοντας επιθετικά εξυπηρετούσε ο κ. Γρυσπολάκης σε πανελλαδικό επίπεδο (δίκην αυτόκλητου πρυτάνεως των πρυτάνεων) με το μπλοκ εξουσίας και παρατρεχάμενων που έχει συγκροτήσει εντός Ιδρύματος. Ενδεικτικό είναι το γεγονός ότι τα όσα διακήρυξε ως στόχους ολοσχερούς παράδοσης του Πανεπιστημίου στο κατοχικό καθεστώς ΔΝΤ-ΕΕ-Κεφαλαίου η υπουργός Α. Διαμαντοπούλου 24.10.10 [http://www.edugate.gr/epikairotita/ypoyrgeio-keimeno-diaboyleysis-gia-tin-tritobathmia-ekpaideysi], ήταν μέρος όσων είχε δημοσιοποιήσει ο εν λόγω κύριος από 18.5.2010 [http://www.gurforum.org/2010/05/18/%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%84%CE%B5%CE%B9%CE%BD%CF%8C%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%B5%CF%82-%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%B1%CE%B3%CE%AD%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%B7-%CE%BB%CE%B5%CE%B9%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%B3%CE%AF/ και http://www.gurforum.org/2010/05/18/%CF%83%CF%87%CE%AD%CE%B4%CE%B9%CE%BF-%CF%80%CF%81%CF%8C%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%CF%82-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CF%87%CF%89%CF%81%CE%BF%CF%84%CE%B1%CE%BE%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CE%B5%CF%80/ ]. Όλα αυτά τοποθετούν τον εν λόγω αδίστακτο κύριο στην εμπροσθοφυλακή των πλέον επιθετικών σχεδίων του κεφαλαίου για την πιο άμεση υπαγωγή επιστήμης και πανεπιστημίου στο κεφάλαιο.

Η μάχη των επαναληπτικών εκλογών, δόθηκε υπό τις πλέον δυσμενείς συνθήκες, που “έστησε” με πανουργία ο δικτατορίσκος, ώστε να διασφαλίσει με κάθε τρόπο την επανεκλογή-νομιμοποίησή του, ώστε να καταστήσει το Ίδρυμα πεδίο εσπευσμένης πιλοτικής εφαρμογής των επιταγών του κατοχικού καθεστώτος ΔΝΤ-ΕΕ και της κυβέρνησης δωσίλογων. Οι όροι αυτής της μάχης αποτελούν άριστο υλικό μελέτης περίπτωσης του εκφυλισμού της πολιτικής σκέψης και δράσης, δια της αναγωγής της πολιτικής σε άμεση τεχνική χειραγώγησης από τους επάνω.

Για τους παραπάνω λόγους, η νίκη που κατήγαγε το αντιδικτατορικό μέτωπο που συγκροτήθηκε αυθόρμητα και συνειδητά στο Πολυτεχνείο Κρήτης, εκ των πραγμάτων υπερβαίνει την κλίμακα ενός εσωτερικού αγώνα τακτικής περιφερειακού Ιδρύματος, μιας και αφορούσε την άμεση μετατροπή του τελευταίου σε πιλοτικό πειραματόζωο του κατοχικού πανεπιστημίου της αγοράς, ώστε αυτό το πρότυπο να επιβληθεί σε πανελλαδική κλίμακα.

Το διακύβευμα της συγκυρίας στο ΠΚ και πανελλαδικά, εκ των πραγμάτων, δεν ήταν η απλή εκλογή πρυτανικής αρχής (μιά απ' τα ίδια), αλλά η αποτροπή της άμεσης επιβολής του κατοχικού πανεπιστημίου της αγοράς, με το ΠΚ σε ρόλο πιλοτικού πειραματόζωου. Επιπλέον, στο καθεστώς κατοχής και χούντας του κεφαλαίου που χαρακτηρίζει τη συγκυρία, κάθε διακύβευμα, κάθε αγώνας εξακοντίζεται στον πυρήνα των κεντρικών διακυβευμάτων της πολιτικής, παίρνει άμεση πολιτική χροιά. Τυχόν απρόσκοπτη επιτυχία της “επανεκλογής” της χούντας στο ΠΚ, με γρήγορες, θεαματικές κινήσεις, που αποσκοπούσαν στην αδρανοποίηση δια της αλληλο-εξουδετέρωσης των αντιπάλων, δια της δημιουργίας αισθημάτων δέους, ματαιότητας κάθε αντίστασης, με στόχο μια σχετικά γρήγορη και κατά κράτος επανεπικράτηση των πρωτεργατών της, θα ενείχε εκ των πραγμάτων το συμβολισμό του παραδείγματος για την γενικευμένη επίσπευση των μέτρων σ' όλα τα ΑΕΙ. Καθοριστικό στοιχείο των υπολογισμών και των χειρισμών των πολιτικών υπαλλήλων του κεφαλαίου σε όλα τα επίπεδα στη συγκυρία που διανύουμε, είναι το εξής “δεδομένο”: οι όποιες αντιδράσεις θα είναι αποσπασματικού χαρακτήρα, είτε κινούνται εντός των καθιερωμένων (γραφειοκρατικά χειραγωγούμενων, τελετουργικών, κ.ο.κ.) πλαισίων-αρχών που θέτουν οι ηγεσίες της αριστεράς κατά την πεπατημένη (σε συνδικαλιστικό και πολιτικό επίπεδο), είτε προσλαμβάνουν χαρακτήρα πιο άμεσα-αυθόρμητα συγκρουσιακό, έως και βίαιο, χωρίς προοπτική, διάρκεια, πλειοψηφική δυναμική και οργανωτική συγκρότηση.

Δεδομένων των ως άνω όρων, η μόνη απομένουσα αναγκαστική δυνατότητα “μαυρίσματος” του δικτατορίσκου του ΠΚ ήταν η ψήφος στο άλλο σχήμα. Αποχή, λευκό και άκυρο στις πρυτανικές εκλογές 16.11.10, σήμαινε (βάσει του νόμου) συνενοχή στην “επανεκλογή” της χούντας. Εδώ ο μέχρι πρότινος μαέστρος της μηχανορραφίας λειτούργησε πολύ οργανωμένα, προβλέψιμα και αποτελεσματικά. Όρισε λοιπόν τις εκλογές 16.11.2010. δηλ. μετά την (μετεκλογική) αργία της Δευτέρας και πριν την διήμερη “αργία” που του εξασφάλισε η ΠΑΣΠ στη συνέλευση του Ενιαίου συλλόγου φοιτητών (17-18.11.2010). Βασιζόταν στην ελεγχόμενη ψήφο μεταπτυχιακών και υποψηφίων διδακτόρων, που τους θεωρούσε δεδομένους (με εκβιασμούς και πιέσεις), και της ΔΑΠ (ελέω μητσοτακέικου). ΚΚΕ και ΚΚΕ μ.λ. πρακτικά τον στήριζαν, με την “καθαρή” γραμμή της αποχής (καθ' ότι “όλοι ίδιοι είναι” και “το κίνημα μετράει”). Η Ενωτική Πρωτοβουλία αντιλαμβανόταν ότι στις δεδομένες συνθήκες, αποχή συνεπαγόταν άμεσα επανεκλογή Γρυσπολάκη, βάσει του “συγκαλυμμένου σχέδιου της ηγεσίας της ΠΑΣΠ, του υπουργείου παιδείας και του πρώην πρύτανη των ΜΑΤ”. Υπογράμμιζε επιπλέον κατηγορηματικά, ότι “δεν μπορούμε να στηρίξουμε και καμιά πρυτανεία”. Η στάση αυτή, επιδεχόταν μεν πολλές ερμηνείες, αλλά εξελήφθη από τους μηχανορράφους της στημένης παγίδας ως μονοσήμαντη αποχή. Η κατάσταση αυτή, εκ των πραγμάτων, ευνόησε την αιφνιδιαστική (μη αναμενόμενη απ' τους μηχανορράφους) ενεργοποίηση από τα κάτω του αντιδικτατορικού μετώπου, γεγονός που έφερε και το τελικό αποτέλεσμα. Η βρώμικη δουλειά είχε ανατεθεί στην ΠΑΣΠ (βασικό έρεισμα της άλλης χούντας του 1998-1999 των ΠΣΕ, που πρακτικά στήριξε τη χούντα τα τελευταία χρόνια συγκεκαλυμμένα, λόγω κυβερνητικής γραμμής και προνομιακής ενίσχυσής της επί Γρυσπολάκη), με ένα αλλοπρόσαλλο πλαίσιο δήθεν αποχής-διακοπών (16-18.11.10), με φραστικές “αγωνιστικές” διαφοροποιήσεις για ξεκάρφωμα, ενώ στελέχη της προπηλακίζουν μετ' επιτάσεως ζηλευτής (καθ' ότι είχαν να χάσουν κάτι εξαιρετικά πολύτιμο γι' αυτά και την κυβέρνηση) όποιον διαφοροποιήθηκε και δηλώνει πρόθεση να ψηφίσει για δήθεν “στήριξη Φίλη”. Τα εξαρτημένα αντανακλαστικά φαινόταν να λειτουργούν απ' όλες τις πλευρές και πάλι υπέρ της αντίδρασης. Όλοι προβλέψιμοι, όλοι χειραγωγήσιμοι στη φάκα του δικτατορίσκου...

Στη φαρέτρα υπήρχαν και δοκιμασμένες “ακραίες” εναλλακτικές λύσεις (ας μη ξεχνάμε ότι το διακυβευόμενο εναπομείναν διάστημα της θητείας, ήταν για τον Γρυσπολάκη το τελευταίο, οπότε, γιατί να μην είναι ακόμα πιο αδίστακτος;): εμφάνιση τραμπούκων (όπως στις προηγούμενες εκλογές) οι οποίοι, κατά περίπτωση (όπως θα κρίνει ο δικτατορίσκος την έκβαση) θα περιφρουρήσουν ή θα σπάσουν τη διαδικασία (ακόμα και αρπάζοντας οι ίδιοι τις κάλπες, επαναλαμβάνοντας το σενάριο του προηγούμενου πραξικοπήματος), ώστε η “καλή” εφορευτική να κηρύξει το τέλος της διαδικασίας, και η Διαμαντοπούλου να υπογράψει το πρακτικό (όπως έκανε ο Στυλιανίδης προ 2 ετών) κ.ο.κ. Η αρτιότητα και το προβλέψιμο του καταστρωμένου σχεδίου χειραγώγησης, σε συνδυασμό με την αλαζονεία των δικτατορίσκων (δήλωναν σε πανεπιστημιακούς και μη κύκλους ότι “τα έχουν κανονίσει όλα”), άπαξ και διαγνώστηκαν, αποκαλύφθηκαν και τελικά έδωσαν την πρωτοβουλία στο εναντίον τους μέτωπο, με όρους πλέον όχι παθητικής αλλά “επιθετικής άμυνας”. Οι “ακραίες” λύσεις τους ακυρώθηκαν με ευρεία δημοσιοποίηση των σχετικών σεναρίων, μαζική κινητοποίηση φοιτητών και πρόσκληση εκπροσώπων ΜΜΕ. Η “κανονική” προσχεδιασμένη λύση τους, ακυρώθηκε στην πράξη, με την ιδεολογική ζύμωση και την κινητοποίηση απρόβλεπτου από τους μηχανορράφους αριθμού εκλεκτόρων από το αντιδικτατορικό μέτωπο.

Ο Όμιλος Χανίων ξεκαθάρισε από την αρχή δημόσια, ρητά και κατηγορηματικά, ότι επ' ουδενί λόγω το “μαύρισμα” στο δικτατορίσκο δεν έχει το χαρακτήρα ταύτισης με το ανθυποφήφιο σχήμα του κ. Ι. Φίλη. Δεν τρέφουμε αυταπάτες. Η αρνητική ψήφος των φοιτητών, δεν ανέδειξε ούτε τους Γληνούς της εποχής μας, ούτε την πανεπιστημιακή έκδοση του Τσε Γκεβάρα. Άλλωστε, τα θεσμικά παρεχόμενα περιθώρια είναι συγκεκριμένα και έχουν συρρικνωθεί εξαιρετικά τα τελευταία χρόνια. Οι άνθρωποι με αρχές, δεν δίνουν σε κανέναν λευκές επιταγές σε ζητήματα πολιτικής και ηθικής. Η ψήφος στο σχήμα Φίλη, ως αναγκαστική επιλογή αποχουντοποίησης του Ιδρύματος εκ μέρους των δυνάμεων του αντιδικτατορικού μετώπου που συγκροτήθηκε, εκ των πραγμάτων στρέφεται και εναντίον όποιου επιχειρήσει με ίδια ή άλλα μέσα και τρόπους να εφαρμόσει στοιχεία της αντιμεταρρύθμισης στα ΑΕΙ, πρακτικές της χούντας που γνωρίσαμε. Με αυτή την έννοια, διανοίγει νέες δυνατότητες αγώνα εντός του Ιδρύματος και πανελλαδικά, βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα. Επιτάσσει τη διεκδίκηση αποχουντοποίησης-εκδημοκρατισμού εντός του Ιδρύματος και ανατροπής του καθεστώτος που επικρατούσε, νέες δυνατότητες ανασυγκρότησης του κινήματος με ανάκτηση κεκτημένων του (λειτουργιών, πολιτισμικών υποδομών, προνοιακής πολιτικής, μέριμνας κ.ο.κ.).

Η ίδια η δημόσια τοποθέτηση του σχήματος Φίλη κατά των μέτρων Διαμαντοπούλου, είναι αποτέλεσμα αυτής της συγκυρίας, των διαθέσεων και των πιέσεων του αντιδικτατορικού μετώπου [https://www.tuc.gr/news.html?&tx_mmforum_pi1[action]=list_post&tx_mmforum_pi1[tid]=2697]. Η πρώτη δήλωση του κ. Φίλη, για ανακαίνιση και παράδοση στην κοινότητα του ΠΚ και στην κοινωνία των Χανίων του υφαρπαχθέντος από τον κ. Γρυσπολάκη και την Ασφάλεια συμβολικού κτιρίου Παπαδόπετρου, δείχνει ότι το μήνυμα ελήφθη μεν, αλλά χρειάζεται να ανανεώνεται με όρους αγώνα.

Στην αναμέτρηση των ημερών μας, κάθε πλήγμα, σε ένα επιμέρους έστω ελάσσων μέτωπο (π.χ. στα μέτρα για την παιδεία), της καταδικασμένης σε μια τακτική «διαρκούς επίθεσης» κυβέρνησης, την φέρνει αντιμέτωπη με μείζονες συνέπειες. Στο ΠΚ 16.11.10 (που ενδέχεται να είναι οι τελευταίες πρυτανικές εκλογές, αν τελικά περάσουν τα μέτρα Γρυσπολάκη-Διαμαντοπούλου για τον άμεσο διορισμό των αρχών των ΑΕΙ από κυβέρνηση και εκπροσώπους του κεφαλαίου), συνετρίβη το πλέον προκλητικό και κραυγαλέο σύμβολο, η εμβληματική μορφή της αντιμεταρρύθμισης στα ΑΕΙ, γεγονός που μπορεί να σηματοδοτήσει την απαρχή μιας σπουδαίας φάσης του πανεπιστημιακού, του πανεκπαιδευτικού κινήματος, της συγκρότησης του μετώπου παιδείας-εργασίας, με προσανατολισμό την ανατροπή των καταστροφικών επιταγών του καθεστώτος κατοχής εναντίον της εργασίας και της παιδείας. Με αυτή την έννοια, καταφέραμε ένα συμβολικό πλήγμα στην κυρίαρχη ιδέα του ταξικού πολέμου εναντίον της εργασίας, που ασκείται εκ μέρους του κατοχικού καθεστώτος και των ντόπιων στηριγμάτων του, ως δήθεν μονόδρομου, ως αναπόδραστης φυσικής καταστροφής, η αναγκαιότητα της οποίας τίθεται δήθεν υπεράνω της όποιας δυνατότητας επιλογής και εναλλακτικών λύσεων. Από εμάς θα εξαρτηθεί αν αυτό θα γίνει απαρχή ενός μετωπικού παρατεταμένου “λαϊκού πολέμου”. Μόνο μια χάραξη προοπτικής μπορεί να απομακρύνει το ενδεχόμενο εγκλωβισμού του δυναμικού που πέτυχε αυτή τη νίκη, οδηγώντας το σε εκτόνωση-ενσωμάτωση (με τη λογική της επιστροφής στην ιδιώτευση, με την δια της ψήφου ανάθεση), χωρίς να επιφέρει απώτερα αποτελέσματα και χωρίς να έχει αφήσει πίσω του θεωρητικά συμπεράσματα από την αγωνιστική εμπειρία και κάποια οργανωτικά αποκρυσταλλώματα.

Είναι η κατάλληλη στιγμή για αναστοχασμό της συγκυρίας, των δυνατοτήτων μας, των επιτυχιών και αποτυχιών μας, των προοπτικών που διανοίγονται, για να καταστρώσουμε τα σχέδια των επόμενων βημάτων μας για τον αγώνα σε όλα τα επίπεδα: θεωρητικό, ιδεολογικό, πολιτικό και συνδικαλιστικό. Σε αυτό τον αναστοχασμό, θα πρέπει πάντα να λαμβάνεται υπ' όψιν η ιδιοτυπία του Ομίλου Χανίων (του μόνου που δρα κατά βάση σε ενιαίο μαζικό χώρο εργασίας, στο ΠΚ) και της παραπάνω στιγμής (διαπλοκής αντικειμενικών και υποκειμενικών όρων σε τοπικό και πανελλαδικό επίπεδο), εντός της δεδομένης συγκυρίας. Ως εκ τούτου, οι όποιες απόπειρες γενίκευσης, δεν θα πρέπει να έχουν το χαρακτήρα συνταγής “δια πάσαν νόσο”, προεκβολής σε κάθε συγκυρία, άνευ όρων και ορίων. Δεν προσφέρεται η κάθε στιγμή, η κάθε συγκυρία για παρόμοια δράση, χωρίς συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης. Ειδ' άλλως, υπάρχει ο κίνδυνος τα όσα επιτύχαμε να απολυτοποιηθούν, να παρουσιαστούν σαν πανάκεια, να δογματοποιηθούν και να χάσουν την πραγματική ουσία τους.

Η τελευταία νικηφόρα μάχη μας, ανέδειξε σημαντικές πτυχές της ταυτότητας, του χαρακτήρα, της θέσης, του ρόλου και των δυνατοτήτων του Ομίλου για τη μελέτη της Επαναστατικής Θεωρίας. Για εμάς ο αγώνας για τα πανεπιστημιακά και εκπαιδευτικά ζητήματα συνδέεται κατ' αρχήν με το ερώτημα: “ποια επιστήμη, ποιο πανεπιστήμιο, σε ποια κοινωνία”. Συνδέεται με τη στρατηγική προοπτική της κομμουνιστικής ενοποίησης της ανθρωπότητας. Η σύνδεση στρατηγικής και τακτικής, δεν διασφαλίζεται με απλή γενίκευση της όποιας επιμέρους πρακτικής, όσο επιτυχής και αν είναι η τελευταία. Απαιτεί έρευνα του προβλήματος της σχέσης μέσων (τρόπων, κίνησης-κινήματος προς το σκοπό) και σκοπού, θεωρίας και πράξης.

Η απουσία θεωρίας και στρατηγικής, νομοτελώς οδηγεί στο να εκλαμβάνεται κάθε βήμα επιμέρους τακτικής ως άμεσα στρατηγικό (με το “εδώ και τώρα δράση βλέποντας και κάνοντας”, τα μέσα, “το κίνημα” είναι το παν και ο σκοπός -ένα τίποτα) ή/και η στρατηγική ως άμεσα εφαρμόσιμη εδώ και τώρα (με αναβολή κάθε δράσης που δεν περιέχει το σύνολο της στρατηγική, “εδώ και τώρα όλα ή τίποτα”, ή με τον ιησουητισμό “ο σκοπός αγιάζει τα μέσα” κλπ.)... Εξ' ίσου άγονες είναι στην πολιτική τόσο η πρακτική που προτάσσει το επιμέρους, αντιδιαστέλλοντας το μεταφυσικά (αντιδιαλεκτικά) στο γενικό, όσο και αυτή που προτάσσει παντού το γενικό, αντιδιαστέλλοντάς το στο επιμέρους. Η διαλεκτική διδάσκει τη διαμεσολαβημένη μετάβαση από το μοναδιαίο, το ειδικό στο γενικό και καθολικό και αντίστροφα σε κάθε συγκεκριμένη ιστορική συγκυρία. “Όποιος καταπιάνεται με επιμέρους ζητήματα -έλεγε ο Λένιν- χωρίς να έχει λύσει προηγουμένως τα γενικά, αναπόφευκτα σε κάθε βήμα, χωρίς να το συνειδητοποιεί ο ίδιος θα “σκοντάφτει” σε αυτά τα γενικά ζητήματα. Αν όμως σκοντάφτεις τυφλά σε αυτά σε κάθε επιμέρους περίπτωση, σημαίνει ότι καταδικάζεις την πολιτική σου στις χείριστες αμφιταλαντεύσεις και στην απουσία αρχών” (τ. 15, σ.368). Άλλοι πάλι, “θέτουν σε πρώτο πλάνο γενικά, αφηρημένα πολιτικά ζητήματα και κατ' αυτό τον τρόπο συγκαλύπτουν τα εγγύτερα συγκεκριμένα ζητήματα, τα οποία από μόνα τους τίθενται στην ημερήσια διάταξη, αμέσως με τα πρώτα μεγάλα συμβάντα, με την πρώτη πολιτική κρίση. Τι άλλο μπορεί να προκύψει από αυτό, εκτός από το να αποβεί το κόμμα στην κρίσιμη στιγμή ανήμπορο, εκτός από το να κυριαρχεί εντός του ασάφεια και απουσία ενότητας επί αποφασιστικών ζητημάτων, επειδή αυτά τα ζητήματα ποτέ δεν συζητούνταν;...Αυτή η λήθη των μεγάλων, των θεμελιωδών αντιλήψεων χάριν των συμφερόντων της στιγμής, της κάθε μέρας, αυτό το κυνήγι των επιτυχιών της στιγμής και ο υπέρ αυτών αγώνας, χωρίς να λογαριάζονται οι περαιτέρω επιπτώσεις, αυτή η θυσία του μέλλοντος του κινήματος στο βωμό του παρόντος, -ενδέχεται να συμβαίνει και λόγω “τίμιων” κινήτρων. Αυτό όμως είναι οπορτουνισμός και ο “τίμιος” οπορτουνισμός, είναι κατά τη γνώμη μου πιο επικίνδυνος απ' όλους τους άλλους...” (Ένγκελς, Κριτική του σχεδίου του σοσιαλδημοκρατικού προγράμματος του 1891, στο Μαρξ-Ένγκελς Έργα, ρωσ. Έκδ. τ. 22, σ. 237). Ως αποτέλεσμα, προκύπτει ένα δίπολο αλληλοαναπαραγόμενων (και ευκόλως εναλλασσόμενων) πόλων: 1.«πόλεμος θέσεων»- που ανάγεται στην τέχνη της πολιτικής ως «τέχνη του εφικτού και των συμβιβασμών», δράση εδώ και τώρα για να μην είμαστε θεατές (άνευ όρων και ορίων συνδιαχειριστές με κάθε καθεστώς) και 2.«πόλεμος αρχών» που προτάσσει σε κάθε στιγμή μια χιλιαστικού τύπου μεταφυσική «ιδεολογική και στρατηγική καθαρότητα». Και οι δύο ακρότητες οδηγούν στην ουρά του αντιπάλου, πέρα από προθέσεις. Έτσι ακριβώς καταδικάζεται το κίνημα να ταλανίζεται μεταξύ έρποντος τακτικισμού και υψιπετούς δήθεν στρατηγικής “οραματικής καθαρότητας” (και ποικίλων συνδυασμών του πρώτου με τη δεύτερη), ελεγχόμενο, ετεροπροσδιοριζόμενο και αναποτελεσματικό...

Επιπλέον, η διαλεκτική-επαναστατική λύση του προβλήματος, δεν ανάγεται στο γραφειοκρατικό “μέσο όρο” (η αλήθεια ποτέ δεν είναι ο μέσος όρος δύο σφαλμάτων), που πρακτικά λειτουργεί ως κατά περίπτωση επίκληση του κινδύνου της μιας ή της άλλης ακρότητας, για τη δικαίωση κάθε συγκυριακού καιροσκοπισμού. Η επιστήμη και τέχνη της επαναστατικής πολιτικής, προϋποθέτει τη θεωρητική και πρακτική-οργανωτική συγκρότηση ενός υποκειμένου, που δεν φέρεται και άγεται από ετεροπροσδιορισμούς, αλλά συγκεκριμενοποιεί σε κάθε φάση του αγώνα, σε κάθε συγκυρία τη σχέση στρατηγικής και τακτικής, υπάγοντας διαλεκτικά (και όχι μεταφυσικά) τη δεύτερη στην πρώτη, συγκεκριμενοποιώντας την πρώτη με τα εκάστοτε βέλτιστα μέσα και τρόπους επίτευξης, με αλλαγές συσχετισμού δυνάμεων και με ανάπτυξη του υποκειμένου. “Χωρίς μια τακτική γραμμή, που εδράζεται στην εκτίμηση της πολιτικής στιγμής που βιώνουμε και η οποία δίνει ακριβείς απαντήσεις στα “καταραμένα ερωτήματα” της εποχής μας, πιθανόν να έχεις ένα μικρό κύκλο θεωρητικών, αλλά δεν έχεις ένα δρον πολιτικό μέγεθος” (Λένιν, άπαντα, τ. 20, σ.357). Κατά το Λένιν, “τα πολιτικά γεγονότα είναι πάντα πολύ μπερδεμένα και περίπλοκα. Μπορούν να συγκριθούν με μιαν αλυσίδα. Για να κρατήσεις όλη την αλυσίδα, πρέπει να αγκιστρωθείς από τον βασικό κρίκο” (άπαντα, τ.45, σ.109). Όλη η τέχνη της πολιτικής “έγκειται στο να βρεις και να αδράξεις πολύ γερά ακριβώς εκείνον τον μικρό κρίκο, ο οποίος έχει τις λιγότερες πιθανότητες να σου ξεφύγει απ' τα χέρια, ο οποίος είναι ο σημαντικότερος όλων κατά τη δεδομένη στιγμή, ο οποίος παρέχει τα περισσότερα εχέγγυα από κάθε τι άλλο σ' αυτόν που τον κατέχει, ότι θα κατέχει όλη την αλυσίδα” (Λένιν, άπαντα, τ. 6, σ.164). Μήπως όμως οι σωστοί επαναστάτες είναι αυτοί που αποφεύγουν τους συμβιβασμούς; “Δεν πρέπει να ομνύουμε στην αποκήρυξη των συμβιβασμών. Το θέμα είναι να γνωρίζουμε διαμέσου όλων των συμβιβασμών, οι οποίοι απαρέγκλιτα επιβάλλονται ενίοτε λόγω περιστάσεων ακόμα και στο πλέον επαναστατικό κόμμα, ακόμα και στην πλέον επαναστατική τάξη, διαμέσου όλων των συμβιβασμών να γνωρίζεις πως να διατηρείς, να ενδυναμώνεις, να σφυρηλατείς, να αναπτύσσεις την επαναστατική τακτική και οργάνωση, την επαναστατική συνείδηση, την αποφασιστικότητα, την ετοιμότητα της εργατικής τάξης και της οργανωμένης πρωτοπορίας της, του κομμουνιστικού κόμματος” (Λένιν, άπαντα, τ. 40, σ.290). Μήπως η εναλλαγή μορφών πάλης και τακτικής δείχνει ασυνέπεια; Κατά τον Λένιν, “ως κομμουνιστές, έχουμε υποχρέωση να κάνουμε κτήμα μας όλες τις μορφές, να μάθουμε με τη μέγιστη ταχύτητα να συμπληρώνουμε τη μια μορφή με την άλλη, να αντικαθιστούμε τη μια με την άλλη, να προσαρμόζουμε την τακτική μας σε κάθε τέτοια αλλαγή, που δεν επιβάλλεται από την τάξη μας είτε από τις δικές μας προσπάθειες” (Λένιν, άπαντα, τ. 41, σ.89).

Χρειάστηκε λοιπόν, στη μικρή αλλά πολύτιμη εμπειρία μας, να κλονίσουμε στερεότυπα που συνδέονται μ' αυτό τον εκφυλισμό, να “ξεμπλοκάρουμε” συνειδήσεις. Χρειάστηκε να τονίσουμε ότι δεν υπάρχει στρατηγική ασύνδετη με την τακτική, δεν υπάρχει απώτερος σκοπός, ασύνδετος με βραχυ- και μεσοπρόθεσμους σκοπούς, χωρίς τη βέλτιστη χρήση-μετασχηματισμό των εκάστοτε αντικειμενικών και υποκειμενικών μέσων. Αν δεν επεξεργάζεσαι θεωρητικά και πρακτικά-οργανωτικά τα συγκεκριμένα μέσα και τους τρόπους επίτευξης των στρατηγικών σου στόχων σε κάθε βήμα, αν δεν δημιουργείς βήμα-βήμα τους αναγκαίους και ικανούς όρους και συσχετισμούς προώθησης και πραγμάτωσης του σκοπού, σε κάθε συγκυρία στην οποία εμπλέκεσαι, αποδυναμώνεις και το σκοπό σου, τον καθιστάς αφηρημένο σκοπό, δηλ. ουτοπικό ιδεολόγημα και άλλοθι για την νωθρότητα και την αδράνειά σου. Αυτό είναι το αλφάβητο της διαλεκτικής.

Ποια μέσα, ποια όπλα είναι θεμιτά στην πολιτική; Όλα! Κατά το Λένιν, “είναι παράλογη και επιπλέον εγκληματική η συμπεριφορά εκείνου του στρατού, που δεν προετοιμάζεται να κατέχει όλα τα είδη όπλων, όλα τα μέσα και τους χειρισμούς του αγώνα που υπάρχουν είτε που μπορεί να διαθέσει ο εχθρός. Αλλά αυτό αφορά ακόμα περισσότερο την πολιτική, παρά τη διεξαγωγή του πολέμου” (τ. 41, σ.81). Όπως έλεγε και ο Μαρξ, “στην πολιτική χάριν ορισμένου σκοπού μπορείς να συνάψεις συμμαχία ακόμα και με τον ίδιο το διάβολο, -μόνο που χρειάζεται να είσαι βέβαιος ότι εσύ θα προπέμπεις τον διάβολο και όχι αυτός εσένα” [New York Daily Tribune, No 3627, 1.12.1952 (αποστολή από Λονδίνο 16.11.1852)]. Όποιος εμπλέκεται στην “ευέλικτη” συνδιαχειριστική λογική του ακτιβισμού χωρίς αρχές, χωρίς θεωρία και στρατηγική, σύρεται σε άμεσο ετεροπροσδιορισμό-εθελοδουλεία στην κυρίαρχη τάξη. Όποιος αφήνει την ευχέρεια τακτικών κινήσεων και τους “αδύναμους κρίκους” που αναδεικνύει η συγκυρία αποκλειστικά στη (διακριτική ή αδιάκριτη-χονδροειδή) ευχέρεια του αντιπάλου, επικαλούμενος την “στρατηγική καθαρότητά” του, επίσης θα σέρνεται πάντα ουραγός στους χειρισμούς του αντιπάλου. Τελικά μένει καταδικασμένος να ενισχύει πρακτικά την αντίδραση, τους ισχυρούς, με εκδοχές αμυντισμού και γονυπετούς διαμαρτυρίας εκ των υστέρων, υπονομεύει και την ίδια την στρατηγική προοπτική (ότι έχει απομείνει από αυτήν), διασφαλίζει την ήττα. Όταν κάποιος σύρεται από τον εχθρό, όταν πρακτικά συμπορεύεται μαζί του, δεν έχει ιδιαίτερη σημασία τυχόν δόλος είτε οι καλές προθέσεις του δρώντος κατ' αυτό τον τρόπο. Άλλωστε, όπως έδειξε και ο Λένιν, η διαφορά μεταξύ προδότη από αδυναμία και προδότη εκ προθέσεως και από υπολογισμό, μπορεί σε προσωπικό επίπεδο να είναι μεγάλη, αλλά στην πολιτική “δεν υφίσταται, διότι πολιτική είναι εκ των πραγμάτων η μοίρα εκατομμυρίων ανθρώπων και η μοίρα αυτή δεν αλλάζει από το εάν αυτά τα εκατομμύρια... τα έχουν προδώσει προδότες από αδυναμία ή προδότες από ιδιοτέλεια” (άπαντα, τ.40, σ.131-132).

Οι σύντροφοι του Ομίλου αφουγκράστηκαν τη συγκυρία και τις διαθέσεις του κόσμου, συνεισέφεραν στη διακρίβωση των αντικειμενικών και υποκειμενικών όρων του αγώνα, στη σαφή διατύπωση του διακυβεύματος, στη συγκεκριμενοποίηση του τελευταίου από την άποψη της διαλεκτικής στρατηγικής και τακτικής, σκοπών-μέσων, μακρο-, μεσο- και βραχυ-πρόθεσμων στόχων. Συνεισέφεραν στη μαζική προβολή και ζύμωση των ιδεών μας, λειτούργησαν καταλυτικά στη συγκρότηση του αντιδικτατορικού μετώπου στο ΠΚ, προσδίδοντάς του πιο συνειδητά χαρακτηριστικά, λειτούργησαν καταλυτικά στην απεμπλοκή δυνάμεων από στερεότυπα, αγκυλώσεις και ετεροπροσδιορισμούς σε επίπεδο εξαρτημένων αντανακλαστικών (που εκ των πραγμάτων τις καθιστούσαν απελπιστικά προβλέψιμες και χειραγωγήσιμες απ' τον αντίπαλο και τις παγίδες που είχε στήσει), στην αφύπνιση και ενεργοποίηση ενός δυναμικού, στο συντονισμό της δράσης. Αποκάλυψαν τη δόλια εμπλοκή εντεταλμένων καθεστωτικών δυνάμεων στη χειραγώγηση, πίσω από τη “ριζοσπαστική” φρασεολογία και τις κραυγές τους, δείχνοντας ότι “η τιμιότητα στην πολιτική είναι αποτέλεσμα δύναμης, ενώ η υποκρισία -αποτέλεσμα αδυναμίας”(Λένιν, άπαντα, τ. 20, σ.210). Όλα αυτά μας άλλαξαν και εμάς. Συντέλεσαν στην ανάπτυξη και ενίσχυση των δεσμών μας, τόσο στο εσωτερικό (στενό πυρήνα και ευρύτερο κύκλο) των δραστηριοποιούμενων στον Όμιλο συντρόφων, όσο και με συντρόφους-αγωνιστές οργανωμένους και ανοργάνωτους, με ευρύτερο κόσμο.

Ο κύκλος απεύθυνσης, το κύρος και η επιρροή μας αναβαθμίστηκαν. Σε διάφορες φάσεις του αγώνα, χρειάστηκε να συνεργαστούμε είτε και να συγκρουστούμε με πολλές μορφές και σε διάφορα ζητήματα με μέλη, στελέχη και οπαδούς διαφόρων οργανώσεων, συνιστωσών και τάσεων της αριστεράς. Η σύγκρουση αφορούσε την εκ των πραγμάτων σύμπλευση με το σενάριο του αντιπάλου (αποχή από τις πρυτανικές για λόγους “αρχής” και “ιδεολογικής-κινηματικής καθαρότητας”), λόγω άγνοιας, σύγχυσης ή/και καιροσκοπικών ετεροπροσδιορισμών βάσει εξαρτημένων αντανακλαστικών σε συνδυασμό με γραφειοκρατική σπουδή για “υγειονομική” περιχαράκωση “έναντι των άλλων” και έλεγχο των δικών τους δυνάμεων. Αναπτύχθηκαν σημαντικοί συντροφικοί δεσμοί στους τελευταίους αγώνες.

Ωστόσο, είναι ανάγκη να επισημάνουμε ότι: 1. ο Όμιλος δεν είναι και δεν μπορεί να είναι άμεσα πολιτική οργάνωση, κόμμα, που έρχεται να τοποθετηθεί σε αντιδιαστολή με τις υπάρχουσες πολιτικές οργανώσεις και κόμματα, είτε ως υποκατάστατο των τελευταίων, μιας και κεντρικό του περιεχόμενο είναι η θεωρητική δουλειά. Δεν είχε ούτε έχει την πρόθεση να εξελιχθεί, ακριβώς ως Όμιλος, σε πολιτική οργάνωση. 2. οι άνθρωποι από τις υπάρχουσες πολιτικές οργανώσεις και κόμματα, αλλά και οι ίδιες οι υπάρχουσες πολιτικές οργανώσεις και τα κόμματα δεν είναι εχθροί μας. Είναι δικοί μας άνθρωποι, με κοινές αγωνίες και στόχους. Τους υπερασπιζόμαστε όπου και όποτε στοχοποιούνται από τον αντίπαλο και συκοφαντούνται. Μπολιάζουμε κάθε δυνατότητα μετωπικής συγκρότησης βάσει αρχών.

Φυσικά και δεν χαριζόμαστε, όπου και όποτε διαστρεβλώνεται το περιεχόμενο της δράσης μας, συκοφαντούνται οι στόχοι και τα κίνητρά μας, διαχωρίζοντας τη σπουδή των όποιων κομματικών ηγεσιών να χειραγωγήσουν τον κόσμο που ελέγχουν ή επηρεάζουν (με ιδεολογικές ακροβασίες, στη θέση της επαναστατικής μαρξιστικής θεωρίας), από τους απλούς αγωνιστές. Αλλά η κριτική μας δεν μπορεί να αποσκοπεί στο διχασμό, στη διαιώνιση του αμοιβαίου κανιβαλισμού συνιστωσών και δυνάμεων της αριστεράς. Δεν μας ταιριάζει η αφ' υψηλού χλεύη και η τάση εξόντωσης αγωνιστών της αριστεράς λόγω του τυχόν θεωρητικού ελλείμματός τους, λόγω μονομερειών και αγκυλώσεων. Αυτό θα ήταν τόσο εύκολο όσο και ανούσιο. Η ενασχόλησή μας με τη θεωρία δεν είναι ούτε αυτοσκοπός, ούτε και μέσω αυτοπροβολής της “ανωτερότητάς” μας, αλλά ανταπόκριση επαναστατών σε ζωτικές ανάγκες του κινήματος για τον κομμουνισμό. Για να συνεισφέρουμε στην κατανόηση, στην ανάπτυξη και στη δημιουργική χρήση θεωρητικών και μεθοδολογικών κεκτημένων της επαναστατικής θεωρίας για αυτό το κίνημα. Για να επεξεργαστούμε τα θεωρητικά όπλα (μέσα, τρόπους διάγνωσης και αλλαγής) που είναι απαραίτητα για τον αγώνα καθιστώντας τα προσπελάσιμα και διαθέσιμα, για όποιον συνειδητοποιεί την ανάγκη τους και τα ενεργοποιεί, σ' όποιο χώρο κι αν βρίσκεται, απ' όπου κι αν προέρχεται. Η συγκεκριμένη οργανωτική δομή του αγώνα όπως και η θέση και ο ρόλος των εναπομεινάντων οργανωτικών μορφωμάτων σε αυτή τη δομή, δεν συνιστά άμεσο καθήκον, δεν διευθετείται με πρόχειρες “σωστές” συνταγές. Θα τεθεί ως διακύβευμα της εποχής όταν ωριμάσουν οι αναγκαίοι και ικανοί όροι για τη συγκρότηση του υποκειμένου των επικείμενων επαναστάσεων (τοπικά, περιφερειακά και παγκόσμια). Το βασικό καθήκον των Ομίλων, έγκειται στην ωρίμανση επαναστατών κυρίως μέσω της ανάπτυξης των αναγκαίων θεωρητικών όρων για τη θεμελίωση του προγραμματικού λόγου του υποκειμένου της επικείμενης επανάστασης. Παραφράζοντας τον ποιητή, “εμείς δεν μελετάμε για να ξεχωρίσουμε απ' τον κόσμο. Εμείς μελετάμε για να σμίξουμε τον κόσμο”.

Όλα αυτά, φυσικά μας χαροποιούν. Ωστόσο, η συγκυρία δεν αφήνει περιθώρια για θριαμβολογίες, επάρσεις και επανάπαυση. Αναβαθμίζονται τα καθήκοντα και οι υποχρεώσεις μας, η ευθύνη μας για την υπόθεση της κομμουνιστικής ενοποίησης της ανθρωπότητας, στην οποία προσανατολίζουμε τις θεωρητικές και πρακτικές μας προσπάθειες, βάσει των αρχών του Ομίλου.

Ας συγκεκριμενοποιήσουμε τον προγραμματισμό δράσης του Ομίλου μας με νέες δυνάμεις.