Νομίζω ότι δεν είναι σωστό να μιλάμε για "κατάβαση" από το αφηρημένο στο συγκεκριμένο. Φαινομενικά δείχνει ως επιστροφή στο συγκεκριμένο, όχι όμως στο αισθητηριακά συγκεκριμένο. Πρόκειται ουσιαστικά για συνέχεια της ανάβασης σε ένα νέο επίπεδο: το νοητά συγκεκριμένο. Η κίνηση είναι ελικοειδής.

Σαφώς και υπάρχει διαλεκτική σχέση. Αυτό όμως δεν αποκλείει την σχετική αυτονομία της κάθε κίνησης. Σε κάθε περίπτωση η εξέταση ενός οργανικού όλου αρχίζει με την κίνηση από το αισθητηριακά συγκεκριμένο προς το αφηρημένο με σκοπό την ανεύρεση της απλούστερης σχέσης του δεδομένου όλου και εν συνεχεία την ανασύνθεση του συγκεκριμένου όλου νοητά. Η ανάβαση είναι ταυτόχρονα και εμβάθυνση. Λόγος οπωσδήποτε γίνεται για τη θεωρητική ανασύνθεση του όλου. Πάντα όμως με σκοπό την αλλαγή του (βλ. πράξη).
Η συνεχής ανάβαση αφορά τη γνώση, τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζουμε ένα οργανικό όλο. Πλευρές της γνώσης είναι το αφηρημένο και το συγκεκριμένο, και η μεταξύ τους σχέση. (Περισσότερα δες εδώ και επανερχόμαστε)
Όσο για την Ιστορία, προφανώς κινείται όχι μόνο ανοδικά και σε προοδευτική κατεύθυνση. Εμπεριέχει πισωγυρίσματα και "ζικ-ζακ", αλλά και άλματα.

Όταν ερευνούμε ένα ώριμο οργανικό όλο ο τρόπος εξέτασης θα πρέπει να είναι αυτός της ανάβασης από το συγκεκριμένο στο αφηρημένο και της λογικής εξέτασης, ενώ όταν εξετάζουμε ένα μη ώριμο οργανικό όλο, η κατεξοχήν εξέταση συνίσταται στη κίνηση από το συγκεκριμένο στο αφηρημένο σε συνδυασμό με την ιστορική προσέγγιση. Σε αυτή τη περίπτωση, η κάθε εξέταση προϋποθέτει την άλλη, αλλά δεν παύει να είναι σχετικά ανεξάρτητη.
(στο άρθρο του Β.Α. Βαζιούλιν θα βρεις διεξοδικότερη ανάλυση)